۞عشق من ..؟.. جونم(زيباترين خانم جهان)♥©

پرستاری از دیدگاه ائمه علیهم السلام

پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:

كسی كه یك روز و یك شب، پرستاری ‏بیماری را به عهده بگیرد، خداوند او را با ابراهیم خلیل ‏علیه السلام محشور می‏كند، پس همچون درخشش برقی از صراط عبور می‏كند و كسی كه در برطرف كردن نیازهای مریض ‏تلاش كند و نیاز او را برآورد، همانند روزی كه‏ از مادر متولد شده است از گناهانش پاك ‏می‏گردد.

امام صادق‏ علیه السلام می‎فرماید:

مؤمنان در احسان و نیكی به یكدیگر و مهر ورزیدن و مهربانی به هم، مانند پیكری‏ هستند كه هرگاه عضوی از آن به درد آید، اعضای دیگر نیز به بی‏خوابی و تب با او همدردی می‏كنند.

 جشن سيزده فروردين ماه روز بسيار مبارک و فرخنده است. ايرانيان چون در مورد اين روز آگاهي کمتري دارند آن روز را نحس مي دانند و براي بيرون کردن نحسي از خانه و کاشانهً خود کنار جويبارها و سبزه ها مي روند و به شادي مي پردازند. تا کنون هيچ دانشمندي ذکر نکرده که سيزده نوروز نحس است. بلکه قريب به اتفاق روز سيزده نوروز را بسيار مسعود و فرخنده دانسته اند. مثلا در صفحهً 266 آثار الباقيه جدولي براي سعد و نحس آورده شده که در آن سيزده نوروز که تير روز نام دارد کلمهً ( سعد ) به معني فرخنده آمده و به هيچ وجه نحوست و کراهت ندارد.  بعد از اسلام چون سيزدهً تمام ماه ها را نحس مي دانند به اشتباه سيزده عيد نوروز را نيز نحس شمرده اند. وقتي دربارهً نيکويي و فرخنده بودن روز سيزدهم نوروز بيشتر دقت و بررسي کنيم مشاهده  مي شود موضوع بسيار معقول و مستند به سوابق تاريخي است. سيزدهم هر ماه شمسي که تير روز ناميده مي شود مربوط به فرشتهً بزرگ و ارجمندي است که " تير " نام دارد و در پهلوي آن را تيشتر مي گويند. فرشتهً مقدس تير در کيش مزديستي مقام بلند و داستان شيريني دارد. ايرانيان قديم پس از دوازده روز جشن گرفتن و شادي کردن که به ياد دوازده ماه سال است، روز سيزدهم نوروز را که روز فرخنده ايست به باغ و صحرا مي رفتند و شادي مي کردند و در حقيقت با اين ترتيب رسمي بودن دورهً نوروز را به پايان ميرسانيدند.

سیزده تون بدر عزیزان

میون این همه کوچه که بهم پیوسته              كوچه قديمي ما، كوچه بن بسته!

ديوار كاهگلي باغ خشك                          كه پر از شعراي يادگاريه

مونده بيا ما و اون رود بزرگ                           كه هميشه مثل بودن، جاريه

توي اين كوچه به دنيا اومديم                   توي اين كوچه داريم پا ميگيريم

يه روزم مثل پدربزرگ بايد                             تو همين كوچه بن بست بميريم

اما ما عاشق روديم مگه نه                      نمي تونيم پشت ديوار بمونيم

ما يه عمر تشنه بوديم مگه نه                      نبايد آيه حسرت بخونيم